**************

 آنگاه شاعري گفت اي مصطفي با ما از زيبايي سخن بگو . و او پاسخ داد :
زيبايي را در کجا ميجوييد و او را چگونه مي يابيد ، مگر آنگاه که او خود راه  و راهبر شما باشد؟
و چگونه از او سخن ميگوييد مگر آنگاه که او خود بافنده‌ی سخنان شما باشد؟
غم ديدگان  و آزردگان مي گويند: " زيبايي مهربان و ملايم است؛ مانند مادر جواني که نيم شرمنده از شکوه خود در ميان ما راه مي رود."
و شوريدگان مي گويند :
"  نه، زيبايي از جنس قدرت است و هراس. مانند طوفان زمين زيرپا و آسمان بالاي سر ما را مي لرزاند."
خستگان و قرسودگان مي گويند: " زيبايي از جنس زمزمهء نرم است و در روح ما سخن ميگويد . صدايش در برابر سکوتهاي ما وا ميرود ، مانند پرتو ضعيفي که از بيم سايه ميلرزد."
…
هر کسي زيبايي را از ديد خود تعريف کرد تا اينکه مصطفي باز به سخن آمد و :
شما همه اين چيزها را درباره زيبايي گفته ايد اما به راستي نه از زيبايي بلکه از نيازهاي برنيامده‌ی خود گفته ‌يد،
و زيبايي نياز نيست خوشي محض است .
نه کامي ست تشنه ، نه دستي ست تهي و دراز کرده،
زيبايي دلي ست برافروخته و روحي ست سرمست شده .
زيبايي نقشي نيست که بنگريد يا نوايي که بشنويد،
نقشي ست که با چشم بسته هم ميبينيد و نوايي ست که با گوش بسته هم مي شنويد .
نه شيره اي ست که در شيار درختي جاري شود و نه بالي که به چنگالي بسته باشد،
زيبايي باغي است هميشه بهار و دسته فرشتگاني هميشه در پرواز .
اي مردمانِ(شهرِ) ارفالس، زيبايي، زندگي ست آنگاه که پرده  از رخسار پاک خود بر ميدارد .
اما زندگي شماييد و پرده شما .
زيبايي هستي سرمدي ست که روي خود را در آيينه مينگرد .
اما هستي سرمد شماييد و آيينه شما .