مهم این نیست که هستی! آنچه اهمیت دارد اینست که همیشه عشق بورزی و آن چه تو را باید شادمان کند اینست که روزت را با عشق آغاز کنی و شب هنگام با یاد عشق، سر به بالین بنهی. محبت و صداقت باید هسته مرکزی همه کارهای تو باشد و از درون و برون یکی شود، مثل نفس کشیدن که همه اعضاء باهم به اتحاد می‌رسند در رسانیدن دم به بازدم.

عشق گوهری است بس زیبا و فریبا، و هنرمند واقعی در زندگی کسی است که با تراش محبت و صداقت، آن را چو نگینی بر انگشت عشق روح خود کند.

کسی که موهبت عشق را باور دارد و به خاطر آن به تمنای نفس، پشت می کند در واقع خدا را شناخته، و با توسل به عشق الهی خود را از هر رویداد ناخوشایندی دور می کند.

کسی که به مهر و بخشش، چون پرنده ای آزاد و رها می نگرد که آسمان سینه دوست را پهنه اوج گرفتن می‌داند، هرگز! رایحه خوش عشق را از خاطر نخواهد برد و همیشه عاشقی مشتاق خواهد بود و اشتیاقی عاشقانه برای بودن در کنار دوست خواهد داشت.

هنوز من و تویی بدون عشق متولد نشده و این حقیقت جاودانه است که عاشق رها می کند تا همیشه بمانی و آن کس که تورا دربند میکند فقط یک دوست گرسنه و بی‌تجربه است که فرق بین قفس و باغ و پرواز و نغمه حزن‌انگیز را نمی داند.

بزرگترین معجزه عشق این است که سلطه نفاق، تزویر و ریا را رها کنی و دل به محبت، عفو و ایثار ببخشی.

در گنجینه روزگار، رازی با ارزش‌تر از مهرورزی نخواهی یافت و هیچ چیز در دنیا بر مسندی بالاتر از نور محبت بر قلب کسی نمی نشیند.

 خدا خود مظهر عشق و بخشش است و فقط با یک زبان روان باید با او سخن گفت؛ زبان دل بخشنده و بی کینه.

هیچ به این اندیشیده‌ای که به نام خدا چه کارها را نمی‌توان کرد.

آری تو نمی‌توانی بگویی به نام خدا.................اما دل دوست را بشکنی.

تو نمی توانی‌بگویی به نام خدا..................اما کینه دوست را به دل بگیری.

تو نمی توانی‌بگویی به نام خدا.................. اما به وفاداری دوست توجه نکنی.

تو نمی توانی‌بگویی به نام خدا.........اما آبروی دوست را بر باد دهی و ویرانش کنی.

دریاب که اگر به نام خدا می گویی یعنی عاشقی و عاشق یعنی:

ع: عطر وجودت روح نواز است.

آ: ایثارت مثال زدنی است.

ش: شهره به مهربانی داری و

ق: قناری خوش الحان روضه رضوانی.

حالا بگو چه کم داری؟

مطمئن‌تراز این کشتی چه دیده‌ای که از دریای مهرورزی می‌هراسی؟

قسم به هر چه دل دردمند دراین دنیاست عاشق بمان.

به سوز دل عاشق که تنها مرهم زخم دل تنهای دوست تویی.

عاشق بمان، محبت کن و بدون چشمداشت ببخش.

دل را به خدا بسپار، برایش دلیری کن، آری با مهربانی توجه‌اش را به خود جلب کن، با عفو و رهایی نگاهش را معطوف خود کن، خیرخواهی درهای رحمتش را به روی خود بگشا و در انوار نورانی حکمت الهی‌اش غرق در سرور شو. این عطر مشام انگیز الهی بر روح و روان تو به خیر و خوشی باد ...

برگرفته از مجله موفقیت شمارگان 102